Απόσπασμα του βιβλίου
 

Ο Ίων Δαγκλής, βγήκε από την κρυστάλλινη πόρτα του «Μεγάλη Βρετάνια» που με περισσή ευγένεια άνοιξε ο θυρωρός, και προχώρησε αργά προς την οδό Βουκουρεστίου. Είχε επιθυμήσει μετά από πάρα πολλά χρόνια απουσίας από την Αθήνα, να πάρει έναν καφέ στο «Μπραζίλιαν». Ήταν ευδιάθετος μετά το επίσημο γεύμα που είχε παρακαθίσει στην Γαλλική Πρεσβεία με την ευκαιρία της απονομής του Μεγάλου Ταξιάρχη της Λεγεώνος της Τιμής που του είχε απονεμηθεί από τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας. «Για την συμβολή του στον Πολιτισμό και τις Τέχνες» όπως έλεγε η σχετική περγαμηνή. Εγκατεστημένος τόσα πολλά χρόνια στο Παρίσι ήταν το μεγάλο όνομα στον χώρο της μουσικής αν όχι ο μεγαλύτερος βιολονίστας που εκπροσωπούσε την Γαλλική κουλτούρα ανά τον κόσμο.

Τα ρεσιτάλ ή τα κονσέρτα στα οποία συμμετείχε, ήταν πάντα το μεγάλο καλλιτεχνικό γεγονός και τα εισιτήρια ήταν προπωλημένα εβδομάδες πριν, όπως και όλες οι ηχογραφήσεις που έκανε με τις μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου, βρίσκονταν στις υψηλότερες θέσεις των διεθνών πωλήσεων. Τις δύο και πλέον τελευταίες δεκαετίες είχε διαγράψει μια πραγματικά καταπληκτική πορεία στο καλλιτεχνικό στερέωμα και οι ερμηνείες του έμεναν ιστορικές, όσο και οι κριτικές που εισέπραττε από σύσσωμη την παγκόσμια κριτική, είτε στην Νέα Υόρκη είτε στο Λονδίνο ή το Μπουένος-Άϋρες. Αναμφίβολα ήταν ο Grand Maitre και συγκαταλεγόταν ανάμεσα στα μεγαλύτερα ονόματα ερμηνευτών του βιολιού όλων των εποχών.

Στο διάβα του δεν ήταν λίγοι οι Αθηναίοι που τον αναγνώρισαν όπως θα αναγνώριζαν και την Μαρία Κάλλας να περνά δίπλα τους. Τόσο γνωστό ήταν το πρόσωπό του σε όλο τον κόσμο, πόσο μάλλον στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Αθήνα, αφού σαν Έλληνας καλλιτέχνης που διέπρεπε μεν στην Γαλλία και τον κόσμο, δεν έπαυε να κάνει τους συμπατριώτες του υπερήφανους για την επιτυχία του στην αλλοδαπή. Πόσοι και πόσοι δεν είχαν προηγηθεί αυτού με τέτοιες επιτυχίες στην ξένη;

Αλλά ο Ίων αποτελούσε και μια ξεχωριστή περίπτωση πέραν της μουσικής αξιοσύνης του. Όταν το όνομα του είχε αρχίσει να φιγουράρει στις ξένες εφημερίδες με εξαιρετικά κολακευτικά σχόλια για τις ερμηνείες του, όλες σχεδόν τον ανέφεραν με υποκοριστικά που εξήπταν την φαντασία των γυναικών ή τον φθόνο των ανδρών, και που δεν απείχαν και πολύ από την πραγματικότητα.

«Ο Ωραίος Έλληνας»…

«Ο Έλληνας Άδωνης με τα μαγικά δάχτυλα»…

«Ο Απόλλωνας που άφησε τον Παρνασσό με τις Μούσες και ήρθε να μας μαγέψει»… ήταν λίγοι από τους αμέτρητους τίτλους των εφημερίδων της εποχής όταν είχε ξεκινήσει την καριέρα του. Και σε λίγο όλες οι αφίσες για τις συναυλίες όπου συμμετείχε, έγραφαν με μεγάλα γράμματα «Λε Γκρέκ»… ο Έλληνας!

Το είχε δεχτεί αδιαμαρτύρητα γιατί ήταν η κρυφή του υπερηφάνεια. Όπου να πήγαινε, ήξερε ότι κουβαλούσε την Ελλάδα στους ώμους του, ή για να ακριβολογούμε στα μαγικά του δάχτυλα, και δεν ήταν η φυσική ομορφιά που του είχε χαρίσει τόσο απλόχερα η Φύση που τροφοδοτούσε την ματαιοδοξία, που για πολλούς άλλους θα ήταν σίγουρα το Άλφα και το Ωμέγα της ύπαρξης τους. Όχι όμως για τον Ίωνα. Ο καθρέφτης δεν αποτελούσε την αντανάκλαση της φιλαρέσκειας του.

Και μετά από τόσα χρόνια καλεσμένος επίσημα από το Ελληνικό Κράτος να συμμετάσχει σε ένα κονσέρτο με την Φιλαρμονική της Δρέσδης στο καινούργιο Μέγαρο Μουσικής που είχε επιτέλους αποκτήσει η ελληνική πρωτεύουσα, ερχόταν γεμάτος νοσταλγία μεν, αλλά και με μεγάλο καρδιοχτύπι. Είχε ένα φορτωμένο πρόγραμμα με υποχρεώσεις δημοσίων σχέσεων, αν και ο ίδιος θα προτιμούσε μια πιο χαλαρή διαμονή στην Αθήνα και ίσως ίσως τα κατάφερνε να ξεφύγει για μια βόλτα στους Δελφούς και την Ολυμπία, μονάχος και ει δυνατόν χαμένος μέσα στο ανώνυμο πλήθος. Τόσα χρόνια έντονης ζωής, τόσα χρόνια να βρίσκεται συνεχώς σε ένα αεροπλάνο και από το ένα ξενοδοχείο στο άλλο, τον είχαν πραγματικά κουράσει, αφού η λέξη «διακοπές» δεν υπήρχε στην ατζέντα του εδώ και χρόνια. Ήταν ένα μικρό μέρος του τιμήματος που έπρεπε να πληρώσει λόγω της διασημότητας που τον συνόδευε. Μαζί και η απέραντη νοσταλγία του για την Ελλάδα.

Και παρ’ όλον ότι είχε προσπαθήσει σε τούτο το ταξίδι του στην Αθήνα να περιορίσει τις επίσημες και ανεπίσημες εμφανίσεις του σε δεξιώσεις, κοκτέϊλς, δείπνα και άλλες κοινωνικές υποχρεώσεις, το πρόγραμμα του ήταν ήδη φορτωμένο. Είχε φτάσει μόλις την προηγουμένη και η πρώτη του ημέρα είχε ξεκινήσει με αυτό το επίσημο γεύμα στην Γαλλική Πρεσβεία και σήμερα το βράδυ ήταν καλεσμένος στο Μέγαρο Μαξίμου από τον Πρωθυπουργό για το Χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν, κάτι που δεν ήταν δυνατόν βεβαίως ν’ αρνηθεί.

Τελικά αντί να πάει στο «Μπραζίλιαν», κοντοστάθηκε για μια στιγμή στη γωνία. Ο «Ζώναρς» απέναντί του ήταν θεόκλειστος προς μεγάλη του κατάπληξη. Θεώρησε ότι κάποια ανακαίνιση θα γινόταν στο ιστορικό αυτό μαγαζί. Προτίμησε να καθίσει στου «Φλόκα» και να πάρει μια σοκολάτα, που και αυτό όμως έδειχνε να μην έχει καμιά σχέση με αυτό που θυμόταν σαν το πιο κοσμικό στέκι της Αθήνας.

 
 
 
 
         
     
 
 
 
Σχεδιασμός και Δημιουργία: Άρκεσις - Φιλοξενία Ιστοσελίδων: Ματιά (www.matia.gr)