Σχόλια αναγνωστών για το βιβλίο
 
Πίσω από τον αινιγματικό τίτλο "Ένας Ίκαρος ήταν αρκετός", ο Κ. Καρακάσης αποκαλύπτει μια εντελώς άγνωστη πλευρά του συγγραφέα και του ανθρώπου. Η δομή του αγγίζει τα όρια του ερωτικού θρίλερ. Το σκηνικό είναι ο ρεαλισμός της απρόσωπης εποχής μας. Ένας καταπέλτης για την ευτέλεια και την απαξίωση των ημερών μας. Συγκλονιστικό ψυχογράφημα της αφέλειας και των παραλογισμών του καιρού μας. Είναι η εκρηκτική σύγκρουση δύο ανθρώπων που στην σχέση τους, μεταβάλλονται αμφίδρομα σε θύτες και θύματα, για να ξεγυμνώσουν τον "κυρίαρχο του παιχνιδιού"! Διαβάστε το...
Ε.Π.
 
 
Πολύ δυνατό βιβλίο! Η Εκάβη είναι χείμαρρος. Καμία σχέση βέβαια με την Αθηνά που είναι εποχής.
Μαρία
 
 
Πολύ καλό!!! Μπράβο στον κ. Καρακάση που έγραψε ένα τέτοιο βιβλίο για θέματα και καταστάσεις που ζούμε καθημερινά αλλά αρνούμαστε να παραδεχτούμε.
Μαρία Π.
 
 
Πολυαγαπημένε μου Κύριε Καρακάση,

Ένας καινούργιος χρόνος αρχίζει, και έτσι θα ήθελα να σας ευχηθώ Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά!!! Και η καινούργια χρονιά να σας φέρει ότι ποθεί καρδιά σας, και πάνω από όλα ΥΓΕΙΑ και ΑΓΑΠΗ!!!
Διάβασα το βιβλίο σας «Ένας Ίκαρος ήταν αρκετός», δεν έχω λόγια να περιγράψω είναι συνταρακτικό, ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΟ!!!
Περιμένω με ανυπομονησία το καινούριο σας βιβλίο!!!
Σας στέλνω ΟΛΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ, πολλά φιλιά και μια τεράστια “αγκαλιά”!!!

Υ.Γ. Μου αρέσουν πάρα πολύ οι ιστορίες που δεν γράφτηκαν που έχετε γράψει στην ιστοσελίδα σας.
Σας παρακαλώ γράψετε και άλλες!!!!!

Παυλίνα Τσιαμούρου

 
 
Κύριε Καρακάση γεια σας.
Συγχαρητήρια για το βιβλίο σας!!!
ΕΝΑΣ ΙΚΑΡΟΣ ΗΤΑΝ ΑΡΚΕΤΟΣ
Δεν έχω ξαναδιαβάσει παρόμοιο, είναι παράξενο, συναρπαστικό, ρίχνει γροθιά στο στομάχι, ένα γερό χαστούκι.
Ένα βιβλίο που μιλάει για την πραγματικότητα που ζούμε και που τόσο θέλουμε να την κρύψουμε!
Καμία σχέση με την ΑΘΗΝΑ.
Περιμένω με ανυπομονησία το Βιολονίστα στις 16 Φλεβάρη!!!

Μαρία Καρανάσιου

 
 
Κύριε Καρακάση καλημέρα ή καλησπέρα, ανάλογα πότε θα διαβάσετε το e-mail.

Εύχομαι καλή επιτυχία στο Βιολονίστα, είμαι όμως σίγουρη ότι θα την έχει και με το παραπάνω.
Το Βιβλίο θα το έχω στα χέρια αύριο το πρωί.
Δεν μπορώ να το διαβάσω όμως αμέσως ,γιατί στο μυαλό, στην καρδιά και γύρω μου πετάει ακόμα ο ΙΚΑΡΟΣ.
Ίσως φταίει γιατί τα πιστεύω της Εκάβης είναι ακριβώς τα ίδια με τα δικά μου. Σε διάφορες συζητήσεις που έχω κάνει με φίλους και γνωστούς χαρακτηρίστηκα “ακροδεξιό φασιστόμουτρο”. Δεν με ενδιαφέρει, εγώ δεν αλλάζω συνεχίζω...
Σας στέλνω ένα e-mail που έλαβα χτες και μου έκανε μεγάλη εντύπωση.
Σε τι κόσμο μεγαλώνει το παιδί μου;
Ο ΙΚΑΡΟΣ έπρεπε να είχε γραφτεί τώρα.

Να σας έχει ο Θεός καλά!

Κ.M.

 
 

Διάβασα τον ΙΚΑΡΟ σας χωρίς ξενύχτια, αυτή τη φορά, σε δύο απογεύματα, το πολύ. Δεν ήθελα όμως να τελειώσει... επιθυμούσα κι άλλες ηλεκτρονικές μάχες... αλλά το τέλος με αποζημίωσε "πικρά"... κάτι είχα αρχίσει να υποψιάζομαι από την μέση περίπου. Κάτι δεν μου πήγαινε καλά... σίγουρα θα το ξαναδιαβάσω, μήπως διακρίνω περισσότερη τεστοστερόνη στην "Εκάβη". Άλλες φορές δικαίωνα τον Λαέρτη, άλλες την "Εκάβη". Λυπήθηκα που τον "άδειασε" κανονικά. Πάντα λυπάμαι για τα καημένα τ' αρσενικά. Παιδεύονται πολύ να σταθούν στα πόδια τους, μακρυά από την "μήτρα" που τους γέννησε κι απ' τον πρώτο τους μεγάλο έρωτα που φυσιολογικά είναι η μάνα (δεν ανακάλυψε και τίποτα σπουδαίο ο Φρόιντ, οι δικοί μας το είχαν διαγνώσει αιώνες πριν). Είμαι αναφανδόν με το μέρος τους, τι στο καλό, δύο αρσενικά μεγάλωσα, δεν έχω παράπονο... όλα τα έχω δει...
Στον ΙΚΑΡΟ σας... τώρα. Βεβαίως διαφορετικό ύφος, όμως η γλώσσα, η τεχνική, η Καρακασική προσέγγιση δεν μπορεί παρά να "λάμπει" πάντα. Το παρελθόν σας δεν ξέρω αν υπήρχε, μάλλον όχι, (αν και σε κάποιες γραμμές του έργου σας, έκανα την τρελή φαντασίωση ότι γράφατε για την "κόρη σας", την πραγματική, αν υπάρχει ή την υποθετική). Η επιχειρηματολογία βέβαια της Εκάβης σε προβληματίζει απ την αρχή του κειμένου. Πώς μπορεί μια 30χρονη γυναίκα να χρησιμοποιεί τέτοια δόκιμη γλώσσα το 2010; Κι ο Λαέρτης πολύ "καλλιεργημένος" για την εποχή μας και τους νέους της. Μακάρι να μπορούσαν να μιλούν και να γράφουν έτσι οι τριαντάρηδες. Θα λύναμε πολλά προβλήματα της Παιδείας μας (σχεδόν ανύπαρκτης). Βρήκα πολλά βιωματικά σας και χάρηκα. Το Ναύπλιο στο προσκήνιο πάντα. Οι ιστορίες σας από το Βασιλικό Ναυτικό που υπηρετήσατε (θα 'θελα να τις διαβάσω ΟΛΕΣ). Οι απόψεις σας περί κίβδηλης αριστοκρατίας (σελ. 218), περί των νεο-ελληνικών μας χορευτικών επιδόσεων (σελ. 250) με χαροποίησαν ιδιαίτερα μια και με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη (ερασιτέχνης "χορεύτρια" και 'γω, με κάποια άνευ αξίας διπλώματα, ασχολούμαι τελευταία μόνο με παραδοσιακούς χορούς). Οι σκέψεις σας όμως και οι απόψεις σας για την πολιτική ευτέλεια που μας περιβάλλει και όλα τα συναφή που γράφετε κυρίως δια στόματος "Εκάβης", (παιδεία, παραποίηση της ιστορίας, πολιτικές παρατάξεις κ.λ.π.), η γλώσσα -υπέροχα ΕΛΛΗΝΙΚΑ- και το μαύρο χιούμορ που τόσο εύστοχα χρησιμοποιείτε στις περιγραφές σας αξιολογήθηκαν από μένα, σαν μια ιδιαίτερη και χαρισματική γραφή, κύριο χαρακτηριστικό βέβαια του Καρακασικού ύφους. Λατρεύω τις ανατροπές στην λογοτεχνία. Οι δικές σας είναι μαγικές, ανέλπιστες (νομίζω σ' όλα σας τα βιβλία υπάρχουν αλλά στον ΙΚΑΡΟ είναι μοναδικές). Γιαυτό και λυπάμαι όταν τελειώνει ένα βιβλίο σας. Ρέει όμως με τέτοιο τρόπο, που δεν μπορείς ν' ασχοληθείς σχεδόν με τίποτα άλλο αν δεν το τελειώσεις... και μετά το σκέφτεσαι για μέρες... και απλά αποφασίζεις να το ξαναδιαβάσεις... να ξαναμπείς στην μαγεία. Αυτό το βιβλίο με λύπησε διπλά. Λυπήθηκα τον καημένο τον Λαέρτη, που "ερωτεύτηκε" ένα φάντασμα, είδα μέσα στον χαρακτήρα, τον αγώνα του "ισχυρού" φύλου να κυριαρχήσει γιατί έτσι το επιβάλλουν οι κοινωνικές συνθήκες (έτσι τον μάθανε, τι φταίει ο άμοιρος;), τις ευαισθησίες, τον αισθησιασμό και τον ερωτισμό του (όχι πως όλα τα αρσενικά είναι έτσι) όπως και λυπάμαι για όλη αυτή την ηλεκτρονική "κραιπάλη" και την μοναξιά της. Πιο πολύ γιατί μέσα απ' αυτήν χάσαμε την όποια δεξιότητα γραψίματος έχει ο καθένας μας, την γοητεία της αλληλογραφίας, την γλυκιά προσμονή του ταχυδρόμου που έφερνε αυτό που περίμενε με αγωνία ο καθένας μας... Αυτά όμως ανήκουν σε μια άλλη εποχή. Η εξέλιξη, βλέπετε, κύριε Καρακάση... παντού... Μ' άρεσε πολύ ο ΙΚΑΡΟΣ σας. Ξεχωριστός, μοναδικός με φαντασία και τόλμη... και πολύ "suspense". Μην σταματήσατε να γράφετε, ΠΟΤΕ! Μια μικρή χάρη θα 'θελα να σας ζητήσω... Δεν ξέρω τι παίζεται με τους εκδοτικούς οίκους και ποιος αποφασίζει τι αλλά αυτό που θα σας ζητήσω νομίζω ότι είναι αποκλειστικά δική σας απόφαση... Πιστεύω πως και άλλοι αναγνώστες/θαυμαστές σας θα σας το έχουν ζητήσει. Θα σας ήταν δύσκολο στο επόμενο έργο σας να γράψετε πολυτονικά; Έχει τόσο λείψει στην λογοτεχνία... σε εμάς τους "παλαιότερους"... Να διαβάσουμε σωστά Ελληνικά επιτέλους, όπως τα έμαθαν στο σχολείο, γενιές και γενιές... είναι τόσο δύσκολο μια και τα ελληνικά σας είναι άψογα να έχουν και τους πατροπαράδοτους τόνους;
Περιμένω τα επόμενα έργα σας με ανυπομονησία... έστω αν όχι τη συνέχεια της ΑΘΗΝΑΣ... κάποιο άλλο...
Με απέραντο θαυμασμό
Αλεξάνδρα Ζαρμπή

 
 

Το βιβλίο αυτό κλείνει όλο το νόημα του στις δυο τελευταίες σελίδες. Συγκλονιστικό!!!
Λίτσα Ανδρέου

 
 

Τα βιβλία γράφουν την ιστορία... καταγράφουν την αρχή, τη μέση, το τέλος. Τα ξέρουν!... έτσι και ο "καημένος" ο Λαέρτης... έγραφε, κατέγραφε αλλά δεν ήξερε! Ούτε θα μάθει ποτέ! Εσύ όμως αναγνώστη αν πάρεις στα χέρια σου τούτο το βιβλίο, θα μάθεις!! Αν βρεις δε ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΛΕΞΗ σε όλο το βιβλίο αρκετά καθοριστική τότε θα ξέρεις τι να περιμένεις! Θα την βρεις όμως;;; Πολύ ΑΛΗΘΙΝΟ ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΠΟΥ Η ΤΟΣΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ που δίδεται στις κατά πολύ ΜΙΚΡΕΣ ΗΛΙΚΙΕΣ καταντάει στο τέλος ταπείνωση, αδυναμία, ακαμψία, υποταγή σε ΤΙ;;;; Σε ένα παντελώς άγνωστο "ον".
Titon Pety

 
 
 
         
     
 
 
 
Σχεδιασμός και Δημιουργία: Άρκεσις - Φιλοξενία Ιστοσελίδων: Ματιά (www.matia.gr)